"Reddedilme korkusunun kaynağı nedir?"
Reddedilme korkusu adamı felç eder.
Yaklaşmazsın, teklif etmezsin, söyleyeceğini söylemezsin.
Çünkü "olumsuz cevap alırsam" diye içten titrersin.
Sonuç: hayatın olması gerekenden düşük seviyede geçer.
Kadını almazsın, işi başlatmazsın, sözünü koyamazsın.
Düşman: korkuyu besleyen üç mekanizma
Birincisi, gizli ego.
Kırılgan ego, reddedilince parçalanmaktan korkar, bu yüzden teklif bile etmez.
Radarın altında dolaşma içgüdüsü - yani öne çıkmadan güve isteği buradan çıkar.
Kendini "muhtaç olmayan" gibi göstererek egosunu sigortalar.
Teklif etmeyerek reddedilmeyi önceden sıfırlar.
"Yüzeysel görünme" korkusuyla çerçevesini bozar. Gizli ego, alçakgönüllü kılığa bürünmüş egodur / kibirdir.
İkincisi, kıtlık zihniyeti.
Bu ego değil, deneyim eksikliğidir.
Bir erkek az fırsat görmüşse elindeki tek teklife aşırı yüklenir.
"Bunu kaçırırsam bitti" der.
Kendine çok fırsat oluşturan ve sürekli deneyen adam bu korkuyu hissetmez çünkü bir reddedilme havuzdan bir damladır.
Kıtlık, korkuyu egodan bağımsız olarak da besler.
Yani egosuz bir adam bile fırsatları kullanmayı bilmediği bir ortamda reddedilme korkusu yaşar.
Üçüncüsü, dışa/sonuca bağımlılık.
Senin çerçeven, dışarıdan gelecek cevaba veya reaksiyona bağlanmışsa reddedilme korkusu otomatik doğar.
Çünkü kendi değerinin ispatını karşıdakinin onayına emanet etmişsindir.
Bu egoyla aynı dozda kötü, ama aynı şey değil.
Ego "ben kimim" sorunudur, sonuçtan korkmak "ben neye bağlıyım" sorunudur.
İkisi farklı cepheden saldırır.
Her halükarda batarsın.
Gözünü kapa, kafandaki sesleri sustur, git kadının yanına konuş.