Onay Bağımlılığından Kurtulduğunu Nasıl Anlarsın?
* Geç Kalmadan Anlaman Gerekenler Serisi
Biri seni suçladığında, hakkında asılsız şeyler yazdığında, üstü kapalı laf soktuğunda, İMAda bulunduğunda, hatta küfrettiğinde;
İlk refleksin KENDİNİ AÇIKLAMAKSA,
Onun senin hakkında ne düşündüğünü DÜZELTMEYE ÇALIŞMAKSA,
"Neden böyle söyledi, acaba ben mi yanlış yaptım?" diye kafanda ÇEVİRMEKSE;
Hala kendi değerini KENDİ ELİNE almamışsındır.
Çünkü onay bağımlılığı sadece "Beni sevsinler" demek değildir.
İnsanların senin hakkında doğru düşünmesine İHTİYAÇ DUYMAK da onay bağımlılığıdır.
Gerçek sorun bundan sonra başlar.
Peki onay bağımlılığından gerçekten kurtulduğunda ne değişir?
Karşındaki seni suçlasa, hakkında asılsız şeyler yazsa, üstü kapalı laf soksa, imada bulunsa, hatta küfretse bile;
Öncelikle duygularında, sonra aklında ve vücudunda;
HİÇBİR şey değişmez. Yaprak bile kımıldamaz.
Çünkü kendini tam olarak tanıyorsundur.
Onun sana dair kurduğu hikayenin, senin gerçeğin olmadığını bilirsin.
Karşı tarafın zannı, karşı tarafın sorunudur.
Dolayısıyla;
- "Neden öyle söylemiş olabilir, yanlış mı yaptım acaba?" sorusu aklına gelip seni rahatsız etmez,
- "Ben aslında öyle değilim" diye kendini savunma ihtiyacı duymazsın,
- Karşı tarafın senin hakkında ne düşündüğünü düzeltmeye çalışmazsın,
- Son sözü söylemek zorunda hissetmezsin,
- Sessiz kalmayı yenilmek olarak görmezsin,
- Sevileyim, onaylanayım veya yanlış anlaşılmayayım diye davranışını değiştirmezsin.
Çünkü artık kendi karakterinin şahidi sensindir.
Başkasının kafasındaki seni yönetmeye çalışmazsın.
Kendini temize çıkarma ihtiyacı da duymazsın.
Çünkü başkasının sana hangi gözle baktığı, -samimi eleştiri yapmadığı sürece- SADECE onun zihin problemi olur.
Seni yanlış tanıyabiliyorsa, yanlış hüküm veriyorsa veya kafasında sana dair başka bir karakter yaratıyorsa;
O algıyı düzeltmek senin görevin değildir.
ASLA değildir.