Ortada bir risk yokken bile, aldığın kararları başkasına sorasın geliyor değil mi?
Neden sürekli etrafına danışıyorsun ve en basit adımda bile birilerinden onay bekliyorsun?
Bu içgüdü, hayatının ilk döneminde (aile yaşamın dahil) başkalarında -özellikle kadınlarda- gördüğün ve benimsediğin için beynine yerleşmiş bir karakteristik güdü.
'Toplumun kabulünü kazanmak, dışlanmaktan kaçmak'
Ama bu refleks seni hep hatalı ve aptallık yapan insanların arasına dahil olmaya, vasatlaşmaya ve özgüvensizliğe itiyor.
Aralarına girsen bile huzurlu olamıyorsun.
Onay arama içgüdünü kendini zorlayarak -hatta zorbalayarak sustur
Sana ait çerçeveyi başkaları çizerse, senin hayatının lideri sen olamazsın - başkaları olur.