* Kendindeki ÇOK Önemli İletişim Bozukluğunu - Aslında Bir Karakter Bozukluğunu Anında Anlayıp Çöz
Kadında arzu oluşturamamanın altında ciddi bir karakter bozukluğu var.
Ve erkeklerin ezici çoğunluğunda -ve sende- bu problem kusursuz şekilde tüm iletişimini bozuyor.
Düşün.
Kadın "iş çok yorucu" diyor,
- sen anında "istersen ben sana iş bulayım" diyorsun.
Kadın "bu ay zor" diyor,
- sen otomatik "ne kadar lazımsa söyle" diyorsun.
Kadın "araba bozuldu" diyor,
- sen "ben tamir ettireyim" deyip atlıyorsun.
Aklından geçen düşünce şu:
'değer veriyorum, bunu gösteriyorum : vazgeçilmez oluyorum' 🤦♂️
Ama aslında yaşanan;
'kendi varlığını yetersiz buluyorsun, açığı -çözüm üretiyor görünerek- kapatmaya çalışıyorsun.'
Erkek, çözümü tezgaha koyduğunda farkında olmadan şunu der:
- Heyecan oluşturamıyorum,
- Duygularını coşturamıyorum,
- Kadını yükseltemiyorum,
- Çekingenim, istediğimi açıkça söyleyemiyorum,
...
"Bari böyle yaklaşayım, hak edişim oluşsun."
Yani üstü kapalı, tek yönlü SESSİZ bir ANLAŞMA İMZALIYORSUN.
Kadını da buna mecbur bırakmaya çalışıyorsun.
Sözleşmenin adı da
İYİ ÇOCUK - sözleşmesi.
Sen ne kadar iyi çocuk olup kadının hayatındaki zorlukları düzeltirsen, o kadar seks, o kadar ilgi gelecek sanıyorsun. 🤦♂️
Aslında kusur sende -farkettiğin gibi-;
Çocukken ihtiyaçların karşılanmadığı için, ihtiyacı olan - talep eden bir erkek olmaktan utanıyorsun.
"Bana bu lazım" "bu olmadan olmaz" "beklentim bu" demeyi öğrenmemişsin.
Onun yerine "ben sana lazımım" tezgahını -yani kendi düşük kaliteli game'ini- kurmuşsun.
Verirsen alacaksın sanıyorsun.
HAYIR.
Verdikçe KÜÇÜLÜYORSUN.
Çünkü kadın senin emeğine değil, ÇERÇEVENE bağlanır.
Çözümü tezgaha koyduğun an emek koymuş olursun, çerçeve değil.
Emek, 'yer doldurmaya çalışan' erkeğin işidir.
Yani özgüvensizlik ve yetersizliktir.
Yüksek değerli erkek değer alışverişi yapmaz.
Var olur.
Var oluşu zaten bedelin kendisidir.
Kendini Bu Konuda Nasıl Ölçersin,
Ve Yanlış YAKLAŞIMINI ÇÖZERSİN;
Birincisi: "Bunu vermesem o kadınla durabilir miyim?" diye sor.
Cevap "hayır" ise VERMEYİ KES.
O veriş senin değil, korkularından gelen bir dürtü.
Korkuyla yapılan şeyin sonucu hep aynıdır: saygısızlık ve mesafe.
İkincisi: bir ihtiyacın olduğunda açıkça söyleyebiliyor musun.
"Bunu istiyorum, bunu beklerim, bu olmazsa olmaz."
Bu cümleyi o kadına söylemeyi kafanda düşündüğünde beyninin ilk refleksi ne oluyor?
Hala korku ve çekingenlikse, o kadın senin kadının kesinlikle değildir.
Halbuki, normal ve sağlıklı ilişkilerde, talepler ve istekler zayıflık değil, sahiplik beyanıdır.
Üçüncüsü: Şu ayrımı yapabiliyor musun;
1- Ben veriyorum, o yüzden sen bana borçlandın,
2- Ben veriyorum, vermek istedim - istemezsem de vermem, gerisi senin.
Muhtemelen ilk refleks düşüncen şu oluyor: 'aynı şey değil mi?'
KESİNLİKLE DEĞİL
İlki sözleşmedir,
İkincisi çerçevedir.
Sözleşmeyi; yani gizli hedefini AÇIKÇA SÖYLEMEDİĞİN için TEZGAH kurmuş oluyorsun.
Çerçevede ise;
Verişin kaynağı sensin, beklenti değil.
Yani iyiliği, karşılığında bişey almak için yapmıyorsun.
Verme kararı senin masanda alındı, hesaba yazılmadı.
İstediğin için verdin, geri dönüş şartına bağlamadın.
Daha önemlisi: vermeme hakkını da elinde tuttun.
İstemezsen vermezsin,
DOLAYISIYLA : HESAP TA VERMEZSİN.
Bunu çok iyi anla;
VERMEME HAKKINI DA elinde tutmuş olursun.
Yani sen istediğin için yapıyorsan,
İstemediğin zaman : YAPMAMA HAKKIN OLUR.
Yani cinsel dürtülerin, ilgi talebin kontrolden - sahneden iner.
İktidarın ve iraden sahneye geçer.
Ve karşı taraf ta sendeki rahatlıktan, sıfır beklentiyle ANI YAŞAMA dürtülerinden ötürü sana karşı inanılmaz bi çekim hisseder.
Öteki türlü 'her an aptal bi talep gelebilir' diye sana karşı stres hissetmeye başlar.
Seni görünce bile tiksinir.
Aradaki fark muazzam büyük.
Ama hala yanlış taraftasın.
İyilik bulmak için iyilik yapma
Yapmak için yap.
Yapmak istemiyorsan da YAPMA.
Kadında çekim ve arzu; senin o olmadan da var olabildiğini hissettiği an doğar.
İhtiyacın olduğunu hissettiği yerde ölür.
Aptal beklentilerle ve gizli sözleşmelerle, ihtiyaç semptomları oluşturmayı KES.