Hem siyasette hem de yobazların dininde güçlüler kendilerine potansiyel rakip fikir istemezler.
O yüzden kelimelerle oynayıp fakirliği normal gösterirler.
Halbuki din senin zengin olacak yöntemleri bulmanı açıkça emrediyor.
Toplum da sana fakirliği erdem gibi satmaya çalışıyor.
Bu masalın tek amacı seni İTAATE MECBUR, konforuna razı ve güçsüz bırakmak.
Halbuki fakir olmak bir ahlak değil, zayıflıktır..
Fakirliği romantikleştirmek, aslında kendi başarısızlığını mazur göstermekten başka bir şey değildir.
Alfa, para kazanmayı kutsal bir görev gibi görür.
'Param bana özgürlük, güvenlik ve güç verir'
Çünkü güçsüz, parasız erkek sadece hayatta değil, ilişkilerde de ezilir.
Kadın yanında kalmaz, toplum ciddiye almaz.
Fakirlik sana hiçbir şey kazandırmaz.
Bir de işin toplumsal boyutu var:
Fakir erkek görmezden gelinir.
Arkadaşların, çevren, iş dünyası sana “iyi insansın” der ama ciddiye almaz.
Parası olmayan erkek, isterse çok iyi niyetli olsun, sonuçta sadece bir figürandır.
Alfa için para sadece harcama aracı değil, hayatı kontrol etmenin anahtarıdır.
Fakir erkek kadına muhtaçtır, patronuna muhtaçtır, sisteme muhtaçtır.
Zengin erkek ise kendi kurallarını koyar.
“Onlara karşı gücünüz yettiği kadar kuvvet hazırlayın.” Enfal 60
“Ey iman edenler! Allah’tan sakının ve herkes yarın için ne hazırladığına baksın.” Haşr 18
Konu çok açık.
Bu ayetlere rağmen teknik olarak senin fakir olmana razı olan bir cemaat yapısı ve siyaset mümkün olabiliyor.
Sana da normal gelmesini sağlayan hikayeler anlatıyorlar;
'Zenginler mutsuz'
'Peygamber beline taş bağlamış' 🤦♂️ (etrafında kim onun 1 dakika bile aç kalmasına müsade etmiş olabilir)
'Fakirlik daha onurludur' 🤦♂️
Yalanların tam ortasına doğdun ve hala yalanlardan yeterince nefret etmiyorsun.