* kendini gerekirse zorbalayarak, mutlaka değiştirmen gereken çok acı bir gerçek
Çoğu erkek yalnızlıktan korkar. Hep birileriyle takılmak, onay almak, ait olmak veya tek kalmamak ister.
Kendi başına kaldığında yaptıklarından emin olamaz.
Hayatındaki boşluğu; sıradan arkadaş grupları, vasat kadınlar, alakasız sosyal çevrelerle doldurmaya çalışır.
Ama asıl gerçek yalnızlık, tam bu anda, etrafında çok insan olsa da, kendini ve potansiyelini İNKAR ETTİĞİN an başlar.
Bir erkek, içindeki en büyük yeteneği, vizyonu, hayalini ve gerçek arzusunu bastırdığında; aslında kendini en derin çukura atar.
Çünkü toplumun veya ailenin istediği hayatı yaşamak, sırf “normal” olmak uğruna hayallerinden vazgeçmek, kendi varlığından uzaklaşmak demektir.
Birçok erkek; sırf yalnız kalmamak, dışlanmamak, “anlaşılmamak” korkusuyla potansiyelini ortaya koymaz, kendine meydan okumaz, risk almaz.
Güçlü hissettiği anlarda bile hemen geri çekilir, “Ya kaybedersem?”, “Ya başarısız olursam?”, “Ya kadın beni terkederse” korkusuna teslim olur.
Oysa en büyük hakikat şudur:
Kendine ihanet eden adam, binlerce insanın ortasında bile gerçek anlamda yalnızdır.
Gerçek yalnızlık; etrafında insan olmaması değil,
KENDİ RUHUNU SUSTURMUŞ, MASKÜLEN İÇGÜDÜLERİNİ KÖRELTMİŞ OLMAKTIR.
Hiçbir dostluk, hiçbir ilişki, hiçbir “aitlik hissi”, kendine ihanetin acısını dindiremez.
Kazanan adam, gerekirse tek başına kalır; çünkü kendi yolunu seçmenin, kendi standardını koymanın bedelinin “kabul görmemek” olacağını bilir.
O bedeli ödemeye razı olduğu için hayatı dolu, enerjisi yüksek ve gerçekte asla yalnız değildir.
Ve işte ironi:
Kendi potansiyelinin peşinde cesurca koşan adam, en başta yalnız görünse de sonunda çevresine gerçekten onu anlayan, onun gibi büyük düşünen insanları toplar.
Çünkü kendi içindeki boşluğu, dışarıdan kalabalıkla değil; kendi ruhuyla, vizyonuyla doldurur.