Başkasının Sözü, Bakışı, Duruşu Seni Etkilediğinde Ne Olur?
- Okumadan Asla Ölme Serisi - Karakterin derinlerindeki ÇOK BÜYÜK bir sorunu çözmek üzeresin.
Kapasiten aynı kalır, ama performansın ACAYİP DÜŞER.
Mesela birisi sana anlamsız bir boş laf söyler gider,
Sen o lafla yaşamaya devam edersin.
Kafanda dönüp durur, neden söyledi, ne yaptım da söyledi,
Bi daha söylememesi için ne yapmam gerek falan.
Çok sık yaşanan bir konu.
Herkesin yaşadığı bir konu.
Ve o söz ve sonrasındaki senin anlamlandırma sürecin, hayatının her aşamasına işlemeyer başlar.
Çünkü beynine şöyle bir eğitim vermiş oldun;
'Başkasının söz söylemesi, senin düşünmen ve kararlarını değiştirmene - durmana sebep olur'
Kafa yapın buna döner, otomatikleşir.
Ben bunu ilk kez çok uzun zaman önce bi dönem araba sürerken fark ettim.
Motor sesi yükseldikçe beynim gaz kestiriyordu. Yani yavaşlıyordum çok ses çıkmasın diye.
Yüksek ses = tehlike sinyali.
Çünkü kavgadan / eleştiriden / bişey söylenmesinden kaçındığım için.
Dümdüz APTAL bir mantık.
Yol boş, araç rahat, ama içerideki ses bir korku tetikleyip bana hız limitimi çizdiriyordu.
Bir gün kulaklığı taktım, motor sesi gitti.
O GÜN arabamın çok güzel aktığını farkettim.
Çünkü korkularımla onu limitlemedim.
Yani aptal bir eski olayın etkisi, yaşamımın tamamına hakim oldu.
KORKU verdiği için.
İnsanların sözleri, bakışları, duruşları hepsi sende farketmediğin şeyler tetikler.
Çünkü 'REAKTİF' yaşıyorsun.
Başkalarından bir tetiklenme geldikçe karar alıyor, gelmedikçe kendi dünyanda pasif korkularınla kalıyorsun.
O dışarıdaki insanlar gittikten sonra seninle konuşmaya devam eden ses, asıl önemli olan onu doğru konuşturmaya başlamak.
O sesi doğru eğitmek için, olayları doğru değerlendirmen gerekir;
Birisi sana herhangi birşey söylendiğinde, sende o sözün bir karşılığı yoksa onu düşünmeyi ANINDA KESMELİSİN.
Çünkü anlamadığın birşeyden , zaten sorumlu olmazsın.
Karşı taraf kötü hisset ve sen içine sin, KORK diye o sözü söylüyordur.
Arkasında makul bir mantık var diye DEĞİL.
Yani ÇERÇEVE SAVAŞLARI.
O günden sonra NET karar aldım:
Gördüklerim ve duyduklarım SADECE VERİ olabilir, hüküm olamaz.
Beni çerçeve altına alıp, yönlendiremez.
Kararı BEN VERİRİM, duyduklarım ve gördüklerim DEĞİL.
Buna mutlak cesaret diyorum.
Sadece korkusuzluk değil.
Yani vereceğin en değerli hüküm, kalemini kimseye kaptırmamak.
Kararların senin olsun, korkularının değil.