*ama nasıl?
Kadına ya da hayata karşı sürekli bir şeyleri ispatlamaya çalışırsın.
'Karar aldım AMA bak onun aslında mantıksal zemini var'
Dikkat et, bu bi yetkinlik ispatlamaya çalışma cümlesi.
Ve karşı tarafın 'yanlış anlamamasına' veya 'onaylamasına' veya 'itiraz etmemesine' vs İHTİYACIN VAR olduğunun kesin semptomu.
Yani kararlarında özgür değilsin, başkalarının rızasını gözetiyorsun.
Mesela kafandan şunları ispatlamak geçiyor;
“Ben güvenilirim.”
“Ben iyi biriyim.”
“Ben farklıyım.”
Bunları demen, aslında “beni seç” anlamına gelir,
Yani karşı tarafı KORKUTUP KAÇIRMAMAYA çalışmak.
Ama Alfa ise seçilmez, SEÇER.
O yüzden kendini anlatmak zorunda kalmaz.
Davranışıyla, duruşuyla, tarzıyla her şeyi belli eder.
Eğer senin değerini kadın -veya bir başkası- anlamıyorsa, değersiz olan zaten odur.
Aslında o kadın sadece sana uygun değil, kimseye uygun değildir.
Normal akışında bir iletişimde karşılıklı saygı MUTLAK gerekliliktir
Ama çerçeve 'kanıt gerekliliğine' kayıyorsa, karşındaki insan sahtekardır.
Yani öyle bir güdü hissettiğin yerde durman zaten bir hata.
Daha büyük olan hata ise senin buna düşüp izin istemeye, kanıtlamaya ve mantıklı görünmeye çalışman oluyor.
Bu yüzden daha da kötü ve tiksinti verici görünmeye başlıyorsun.
Çünkü kendi kişiliğini bozup başkalarının manipülasyonuna gelebiliyorsun.
O YÜZDEN;
Kendini anlatmaya çalışma.
Sadece ol.
Kendin ol,
Seçtiğin kimlik ve karar neyse o ol.